W trakcie prowadzenia treningów kreatywności, zauważyłam istnienie pewnego zjawiska. Jakim typem osobowości kreatywnej jesteś?

Każdy z nas ma w sobie zestaw cech, czy też predyspozycji, które sprawiają, że łatwiej i lepiej nam się wykonuje pewne twórcze czynności. Mam tutaj na myśli taki nasz prywatny koktajl cech twórczych, który określa i w pewien sposób wyznacza nam ramy naszych kreatywnych możliwości. Pisałam już kiedyś, że absolutnie każdy jest kreatywny, dzisiaj chcę napisać o tym, że każdy z nas jest kreatywny inaczej

Podczas prowadzenia warsztatów dot. kreatywności zaobserwowałam, iż w grupach są różnego rodzaju innowatorzy. Podzieliłam ich sobie na pewne 3 kategorie, które według mnie odzwierciedlają zachowania uczestników moich treningów:

Innowatorzy Odkrywcy – czyli ludzie, którzy wynajdują nowe pomysły praktycznie znikąd. Potrafią czerpać inspiracje z wewnątrz siebie, ale i również z otoczenia. 10 pomysłów na minutę to dla nich pestka, nieustannie szukają najlepszych oraz najnowszych rozwiązań. Wokół nich unosi się zapach „świeżo powstających idei”. Największą przyjemność sprawia im wymyślanie idei, rzeczy, rozwiązań… których nikt przed nimi jeszcze nigdy nie wymyślił. Ludzi takich jest bardzo niewielu wśród nas – na moich treningach mniej więcej 5-7% uczestników. Bardzo dobrym przykładem takiej osobowości może być Szczepan Bentyn – współtwórca Kreatywizmu.

Innowatorzy Budowniczy – kreatywność takich jednostek najlepiej sprawdza się w grupie. Żywiołowa energia wytwarzana podczas pracy grupy nad jakimś zagadnieniem stanowi dla nich punkt wyjściowy do budowy czegoś nowego. Kreatywizm tych osób polega na podchwytywaniu pomysłów innych i uzupełnianiu ich o swoje spostrzeżenia i uwagi. Innowator Budowniczy potrzebuje inspiracji innych osób, aby móc dodać swoje przysłowiowe „3 grosze” do każdej rozpracowywanej idei. Zdecydowana większość z nas należy do tej grupy, z dumą dodam, iż również ja się uważam za przedstawicielkę klanu „budowniczych”.

Innowatorzy Wykonawcy – w trzeciej grupie znajdują się osobnicy, którzy najlepiej się czują w roli „wprowadzających” jakieś konkretne rozwiązania, uprzednio przez kogoś innego wymyślone. Są to osobowości raczej pasywne, za to są oni świetnymi realizatorami i wykonawcami. Niesamowicie odnajdują się w implementacji różnego rodzaju rozwiązań w nowy, często zaskakujący sposób. Zazwyczaj, gdy powstaje już jakiś pomysł i pojawiają się pytania i wątpliwości dotyczące tego „jak” coś zrobić – innowatorzy Wykonawcy zawsze wiedzą najlepiej!

Dodam również, iż zestaw tych cech nie jest jednoznaczny. To znaczy możemy być jednocześnie wszystkimi trzema typami osobowości, jednakże na pewno któraś z nich jest w nas samych dominująca. Ważne za to jest podkreślenie, iż te trzy typy współpracujące razem – są w stanie stworzyć rzeczy wielkie a przede wszystkim są w stanie stworzyć gotowy „produkt”. Czyli przejść przez wszystkie etapy procesu twórczego. Począwszy od wymyślenia poprzez realizację kończąc na gotowym „działającym” rozwiązaniu.

Sam Innowator Odkrywca nie wystarczy, aby coś zmienić, tym bardziej, iż osoby z tej grupy często mają aż za dużo pomysłów, z których nie wszystkie są dobre i na temat. Jak również właśnie w tej grupie najczęściej giną pomysły, ponieważ jest ich zbyt wiele i nie da się ich wszystkich ogarnąć. Sam Innowator Budowniczy nie zawsze jest w stanie wymyślić rzecz naprawdę innowacyjną, a Innowator Wykonawca nie zrealizuje bez pozostałej dwójki pracy, w której się czuje najlepiej.

A co Ty o tym sądzisz? Do którego typu osobowości się zaliczysz? Napisz teraz w komentarzu!

Notki PREMIUM

1. Szalony Innowator i marketing wirusowy
2. innowacja, kreatywność, blog,

Dwa wynalazki, które pomogą wielu dzieciom, a których wykonanie wymagało nie lada kreatywności…

Drodzy Kreatywiści! Dzisiaj chciałabym napisać o czymś ważnym. O 2 wynalazkach, które w moim odczuciu mogą zmienić ten świat na lepszy. O wynalazkach, które są nie tylko niesamowicie innowacyjne, ale przede wszystkim pomagają dzieciom z wieloma problemami m.in. z wadami wymowy, z trudnością w skupieniu uwagi, z problemami w poprawnym pisaniu lub są sparaliżowane i nie mogą korzystać z komputera w tradycyjny sposób.

W grudniu 2009 roku miałam przyjemność uczestniczyć w konferencji „inno3city”. Była to międzynarodowa konferencja poświęcona innowacjom w regionie pomorskim. Jednym z wystąpień, które na mnie zrobiło wielkie wrażenie, było wystąpienie Pani Agaty Czopek-Rowińskiej z firmy Young Digital Planet S.A. Pani Agata opowiedziała o owocach współpracy z Katedrą Systemów Multimedialnych Politechniki Gdańskiej i wynalazkach, które dosłownie i w przenośni – podbiły moje serce! Są to stworzone z myślą o dzieciach komputerowe interfejsy multimedialne z przeznaczeniem do korekty różnego rodzaju zaburzeń. Oto dwa z tych wynalazków:

Ustomysz. Jest to specjalnie wynaleziona aplikacja, która pozwala na bezdotykowe sterowanie komputerem za pomocą ruchu ust i języka. Użytkownik tej aplikacji może sterować kursorem na ekranie swojego komputera w dokładnie taki sam sposób jak „regularny użytkownik” robi to za pomocą tradycyjnej myszki komputerowej. Zanim się przystąpi do pracy trzeba najpierw skalibrować użytkownika z komputerem, czyli dopasować, jaki dokładnie ruch ust odpowiada konkretnej czynności wykonywanej przez komputer. Na tym filmiku możecie obejrzeć taką właśnie kalibrację. Prawda, że super to wygląda?

Rozwiązanie to, we wspaniały sposób przełamuje izolację osób niepełnosprawnych, ale i też świetnie może się sprawdzić w środowisku gdzie bardzo ważna jest higiena i utrzymanie czystości przy stanowisku pracy. I tutaj od razu mi się przypomina moja siostra, która przy pracy na moim laptopie, zbyt gwałtownie ruszyła myszką i rozlała gęsty syrop malinowy rozcieńczony wodą na mój komputerek Jak dla niej – świetne rozwiązanie. Dodam, iż siostra żyje i ma się dobrze – komputer niestety umarł po tej akcji

Inteligentny długopis. Jest to długopis przeznaczony do terapii zaburzeń grafomotorycznych takich jak np. dysgrafia. Długopis jest w komplecie ze specjalnym panelem dotykowym, dzięki czemu można monitorować takie rzeczy jak np. ilość oderwań ręki od powierzchni, ilość znaków graficznych, które wychodzą poza jakiś ustalony wcześniej kontur, czas wykonywania ćwiczeń oraz prawidłowość lub jej brak w samym trzymaniu długopisu, sile, jaka jest włożona w nacisk długopisu do powierzchni. Dzięki specjalnie przygotowanym ćwiczeniom takim jak odrysowywanie, łączenie punkcików, rysowanie po śladzie, zapełnianie powierzchni bez odrywania ręki bądź prowadzenie linii – dzieci znacznie polepszają swoją motorykę ruchową, bez napięciowe pisanie oraz koordynują połączenie pomiędzy ruchem ręki a wzrokiem. Ale to nie wszystko! Dzięki ćwiczeniom dzieci mogą również polepszyć swoją wyobraźnie przestrzenną a nawet usprawnić orientację w schemacie ciała oraz integrację słuchowo-wzrokowo-ruchową! A co najważniejsze – dzieciom praca z inteligentnym długopisem sprawia naprawdę dużo radości i frajdy. Tu z kolei przypomina mi się mój brat, dla którego obawiam się jest już za późno na taki długopis – i do końca życia będzie bazgrolił pismo klinowe i to na dodatek to, które nigdy nie zostało przez naukowców odczytane

Na tej konferencji usłyszałam również o innych wspaniałych wynalazkach takich jak naprzykład sala pilisensoryczna służąca do terapii dzieci z ADHD, czy też “cyberoko” pozwalające na sterowanie komputerem – tym razem za pomocą oka, lub cyfrowy korektor mowy dla osób jąkających się. Jedynym minusem jest cena…niestety nie dla każdego, ale mimo wszystko wielkie brawa dla Young Digital Planet za świetne pomysły i co najważniejsze realne wykonanie! To jest dopiero kreatywizm !!!!!

Notki PREMIUM

1. Żulzeta

Czytałam ostatnio o pewnym, przełomowym dla kaligrafii, złamaniu zasad – mianowicie o wynalezieniu odstępu między słowami. Kiedyś wszystko pisane było w jednym ciągu słownym, czyli mniej więcej tak: „tewyrazyniezostałyoddzielonespacjamidlategotaktrudnojeodczytać” – prawda, że naprawdę trudno je odczytać? W końcu, ktoś kiedyś doszedł do wniosku, że można to całe „czytanie” trochę uprościć i wynalazł odstęp.

Tak też się często dzieje w naszym życiu, iż mamy już pewne określone, wyrobione zdanie na jakiś temat – często jest to opinia, z którą czujemy się komfortowo. Uwierzcie mi, takie przyzwyczajanie się do pewnych rzeczy, które jest „stałe” i „niezmienne” bardzo hamuje proces tworzenia nowych wartości. Dzieje się tak, dlatego iż większość ludzi lubi czuć się z czymś pewnie, stać na tzw. stałym gruncie. W rezultacie, gdy słyszymy od kogoś ze coś może być zrobione inaczej (nawet niekoniecznie lepiej) nasz mózg zaczyna znajdować tysiąc kontrargumentów. Dochodzi do sytuacji, iż jest nam dużo łatwiej znaleźć powody ku temu, aby czegoś nie robić niż zrobić. Bronimy naszych zasad i przyzwyczajeń, ponieważ boimy się tego, co nieznane. Boimy się ponieść konsekwencje w przypadku gdyby to „nowe” się jednak nie sprawdziło…By przełamać te ograniczenia Doug Hall zaproponował metodę, która nazywa się „Łamacz zasad” bazującą na łamaniu naszych założeń i przyzwyczajeń. Chciałabym pokazać Wam działanie tej metody, na jakże smacznym przykładzie czekolady.

Załóżmy, że Twoim celem jest stworzenie nowych produktów z czekolady. Wypisz wszystkie założenia dotyczące rozwiązań jakiegoś problemu, bądź rzeczy. Wszystkie oczywistości, wartości stałe i niezmienne. Np. czekolada: ma kształt prostokąta, jest cała intensywnie brązowa, tabliczka czekolady ma jeden i ten sam smak, jest tak samo słodka, może zawierać pewne dodatki np. orzechy, lub nadzienie, ale nigdy się one nie łączą, czekolada topi się pod wpływem ciepła, jest zawijana w folię aluminiową, no i zazwyczaj tabliczka czekolady waży 150 g.

Następnie złam niektóre, lub każde z tych założeń – zaprzecz im. Czyli czekolada: ma kształt trójkąta, lub okrągły, lub trapezu. Ma różne kolory, różne smaki w jednej tabliczce, jest różna słodycz w poszczególnych częściach czekolady, są różne nadzienia w jednej tabliczce, czekolada o dużej odporności na temperaturę, jest zawijana w różne opakowania np. w opakowanie w kokardki, lub samolociki. No i ostatnie – stworzenie oferty czekolad o różnych gramaturach, które można odpowiednio nazwać np. lekka, duża, regularna, wielka, monstrualna. Wykorzystaj te złamane zasady do tworzenia nowych pomysłów – i tutaj możesz dowolnie wykorzystać swoją wyobraźnie… Hulaj dusza – takiego piekła nie ma.

Metodę tą można oczywiście stosować do różnych produktów, problemów, zagadnień. Na koniec wspomnę jeszcze tylko, iż ja bym na pewno kupiła czekoladę o kształcie innym niż prostokąt, lub super malutkiej, albo w jakimś fikuśnym opakowaniu. A o różnych smakach w jednej tabliczce to już (niestety) absolutnie na pewno! Więc… nie bójmy się łamać zasad, chociażby w myślach. Wyjdźmy ze swojej strefy komfortu – tym bardziej, iż często nie ma żadnego ryzyka z tym związanego. To procentuje. Jeszcze mi się przypomniało bardzo znane i często powielane zdanie: „Każdy akt tworzenia jest najpierw aktem destrukcji” – Pablo Picasso. Jakże prawdziwe… A czy Wam – drodzy Kreatywiści często zdarza się łamać zasady?

Nie zasłużyleś na notki PREMIUM

Nie ma dwóch identycznych warsztatów. W każdej sesji uczestniczy wiele ciekawych osób o różnych poglądach i w różnym wieku, które chętnie dzielą się swoimi poglądami, wiedzą i doświadczeniem. Na treningi może przyjść każdy, kto tylko ma chęci, aby stać się bardziej kreatywnym i zmienić swoje spojrzenie – nie tylko na siebie – ale i otaczający nas świat. Inspiracją dla utworzenia treningów, były podpatrzone w firmie IDEO. Mistrzowskie treningi tego typu, gdzie w trakcie spotkań korzysta się z różnorodnych technik, które rozbudzają kreatywność. Trening I stopnia trwa ok. 2 godzin, a programem jest bardzo zbliżony do tzw. burzy mózgów. Głównym celem warsztatu jest wygenerowanie bardzo dużej ilości różnego rodzaju niestandardowych pomysłów, ale i również przekonanie uczestników, że absolutnie KAŻDY bez względu na wiek, płeć, status stołeczny czy też zajmowane stanowisko może być bardziej kreatywny.

W czasie treningu uczestnicy zapoznają się z pojęciem kreatywności aby następnie skupić się na tzw. Tłamsicielach pomysłów – czyli zwrotach, które prowadzą nieuchronnie do stłamszenia pożytecznej idei, a przy okazji niestety tego – kto ją zgłosił. Poniżej zamieszczam kilka przykładów takich morderców refleksji, aby każdy z Was mógł się zastanowić jak często je słyszy, tudzież stosuje w swoim życiu codziennym.

Przykładowa lista Tłamsicieli pomysłów:
• Nie walczmy z wiatrakami.
• Bądźmy realistami!
• Bądźmy praktyczni
• Trzeba się będzie nad tym zastanowić przy innej okazji
• Poczekamy, zobaczymy…
• Gdyby to było dobre już ktoś by na to wpadł wcześniej
• To nie będzie działać!
• Co pomyśli „góra”?
• Mamy w tej chwili dużo różnych projektów
• To się sprawdzało przez 20 lat – musi być dobre
• Zlećmy komuś napisanie na ten temat raportu
• Żaden młokos nie będzie mnie uczył, co mam robić!
• Nie mamy na to przepisów.
• Szef chyba zemdleje!
• My za to nie odpowiadamy
• Nie po to tu jesteśmy
• Z tym będzie tylko kłopot
• Tego nie ma w planie.
• Radziliśmy sobie zawsze doskonale bez tego
• To oznacza dla nas więcej pracy
• Nasi ludzie tego nie przyjmą
• Nie można nauczyć starego psa nowych sztuczek
• To nie będzie działać w naszym otoczeniu
• Nigdy nie przekonamy do tego rady (zarządu, szefa,…)
• Nie mamy na to budżetu.

W dalszej części treningu uczestnicy rozwiązują abstrakcyjne zadania, rebusy oraz zagadki, które pobudzają wyobraźnię, a także ćwiczą giętkość, elastyczność, fantazję oraz płynność wymyślanych tworów. Bardzo ważne jest podkreślenie, jak ważna jest również oryginalność w myśleniu – która polega między innymi na umiejętności wychodzenia poza schematyczne i najbardziej stereotypowe rozwiązania. Uczymy naszych Innowatorów, że każdemu wyzwaniu można sprostać i to na wiele różnych, czasem zaskakujących sposobów, oraz że każda nowa idea może stanowić inspirację dla powstania kolejnych rozwiązań.

Przekonujemy uczestników, że warto wrócić czasem myślą do czasów naszego dzieciństwa – czyli do czasów, gdy byliśmy najbardziej kreatywni. To właśnie dzieci mają umysł całkowicie wolny od wszelkich schematów, ogromną ciekawość świata a do tego ich wyobraźnia pracuje na najwyższych obrotach. Ich wiedza ogólna jest jeszcze bardzo uboga podobnie jak doświadczenie życiowe, ale właśnie dzięki temu dzieci są bystrzejsze i myślą bardziej twórczo i logiczniej niż wielu dorosłych. Dzieje się tak, dlatego, iż z wiekiem oraz powiększającym się bagażem doświadczeń życiowych ludzie zaczynają myśleć i postępować rutynowo i schematycznie. To często powoduje, iż nie potrafimy znaleźć rozwiązania w rzeczywistości bardzo prostego problemu, który w danej chwili wydaje się być dla nas niezwykle skomplikowany a w rzeczywistości jest bardzo prosty. Ostatnio usłyszałam takie sformułowanie „Dzieci idą do szkoły z głową pełną pomysłów, a wychodzą z klapkami na oczach” – uważam, iż powiedzenie to, w odniesieniu do kreatywności jest bardzo adekwatne. A co Wy o tym myślicie?

Na zakończenie dodam tylko, iż treningi kreatywności są nie tylko możliwością „wyrwania się z codziennego MATRIXa”, ale przede wszystkim doskonałą okazją do przekonania się na własnej skórze, iż warto być kreatywnym i myśleć nieszablonowo. Osoby kreatywne widzą rzeczywistość z innej perspektywy, dostrzegają szczegóły niezauważalne dla innych. Najdrobniejsze zdarzenia nabierają dla nich nowych znaczeń. Są ciekawi życia, bardziej chłonni na wiedzę, łatwiej się uczą i przetwarzają informacje. Rozwijanie tej umiejętności pomoże nam przełamać rutynę dnia codziennego, oraz sprawi, że łatwiej będzie nam znaleźć rozwiązania na różne problemy.

Notki PREMIUM

1. kreatywność w służbie dzieciom